$18.00
GeekGold Bonus for All Supporters: 81.92

5,470 Supporters

$15 min for supporter badge & GeekGold bonus
34.5% of Goal | 27 Days Left

Support:

Recommend
12 
 Thumb up
 Hide
1 Posts

2nd Fleet» Forums » Sessions

Subject: STNA - raport z rozgrywki (ilustrowany) rss

Your Tags: Add tags
Popular Tags: [View All]
GRS

Poland
msg tools
mbmbmbmbmb
Wstęp:

Na morzu Śródziemnym doszło do wypadku, podczas którego ciężki krążownik rakietowy Kirow staranował i zatopił amerykański niszczyciel. Spowodowało to gwałtowny wzrost napięcia między USA i Związkiem Radzieckim. Władze USA domagały się przeprosin i odszkodowań, Kreml z kolei twierdził, że wina leżała po stronie amerykańskiej.
W tym samym czasie na morzu Norweskim trwały ćwiczenia Ocean Venture, w których brała udział Szybka Grupa Amfibijna, złożona z transportowców Austin, Ogden oraz śmigłowcowca Iwo Jima, eskortowanych przez fregatę Hawes. Krótko po wypadku na morzu Śródziemnym, w okolicach Iwo Jimy pojawiły się radzieckie myśliwce Su-27 Flanker. Dowództwo wydało grupie rozkaz natychmiastowej zmiany planów i obrania kursu na południe, celem schronienia się w portach norweskich lub brytyjskich. Sytuacja stawała się poważniejsza, gdyż norweskie samoloty rozpoznawcze P3 Orion zlokalizowały w regionie wyspy Jan Mayen grupę złożoną z ciężkiego krążownika Frunze oraz niszczyciela Ottuk. Oba okręty płynęły kursem na Murmańsk, zaś wywiad donosił, że przechwycono rozkaz zniszczenia amerykańskiego zespołu.
Zebrana szybko grupa, prowadząca do tej pory manewry na morzu Północnym, została skierowana ku wybrzeżom Norwegii. W jej skład wchodzą amerykański niszczyciel Luce, brytyjska fregata Active, holenderska fregata Piet Hein, kanadyjska fregata Ottawa oraz zachodnioniemiecki niszczyciel Molders. Przed grupą tą postawiono dwa zadania – ochronę Szybkiej Grupy Amfibijnej przed atakiem nieprzyjaciela oraz, w miarę możliwości, niedopuszczenie do tego, by Frunze i Ottuk dotarły do Murmańska. Rozpoznanie lotnicze zapewniają norweskie Oriony z bazy w Andoi.



Grupa okrętów NATO tworzy Task Force 1
Grupa okrętów radzieckich tworzy Task Group 1
Szybka Grupa Amfibijna nie tworzy zespołu (posiada tylko jedną jednostkę bojową)

Dzień 1
Tura 1 (AM)
Strategiczne rozpoznanie:
Norweskie P3 namierzają położenie zespołu radzieckiego.
Radzieckie Tu-16D namierzają położenie Szybkiej Grupy Amfibijnej
Rzut na określenie pierwszego gracza: 6 (NATO porusza się pierwsze)


USS Hawes

Szybka Grupa Amfibijna (Ogden, Austin, Iwo Jima i eskortujący je Hawes) bierze kurs na najbliższy port, czyli Tromso w północnej Norwegii i kieruje się ku niemu, mając nadzieję, że uda mu się tam dotrzeć zanim na horyzoncie pojawią się radzieckie okręty wojenne. Fakt, że w okolicy krążą radzieckie samoloty zwiadowcze, zaś eskorta grupy jest raczej iluzoryczna (jedna fregata), sprawia, że najszybsze schronienie się wśród fiordów wydaje się najbardziej logicznym rozwiązaniem. Task Force 1 z kolei podąża na wschód, aby spotkać się z Szybką Grupą Amfibijną i zapewnić jej osłonę. Żaden z NATOwskich okrętów w pojedynkę nie może się równać z Frunze (bliźniakiem Kirowa), więc podstawowym celem powinno być osłanianie własnych transportowców.


Frunze

Rosyjska Task Group, otrzymawszy informacje o zlokalizowaniu NATOwskiej grupy na wysokości Nordkapp, kontynuuje kurs na południowy wschód, licząc, że uda jej się zrealizować wszystkie cele razem. Dowódca grupy, kapitan Kirowa, przewiduje, że powinno udać się dopaść amerykańskie transportowce bez konieczności wdawania się w walkę z głównymi siłami NATO, zaś po zatopieniu co najmniej dwóch (w tym najlepiej Iwo Jimy) grupa powinna jak najszybciej skierować się ku bezpiecznemu Murmańskowi.



Tura 2 (PM)
Lokalne rozpoznanie: brak jednostek w zasięgu rozpoznania obu stron
Rzut na określenie pierwszego gracza: 2 (NATO porusza się pierwsze)

Szybka Grupa Amfibijna jest już niedaleko Tromso, jednak nie ma szans, aby osiągnęła ów port przed wejściem w kontakt z zespołem radzieckim. Jako że amerykańskie jednostki nie mają wielkich szans w starciu z Kirowem (uzbrojonym w ciężkie przeciwokrętowe pociski P-700 Granit), a i lżejszy od niego, ale wciąż groźny Ottuk stanowi dla nich śmiertelne zagrożenie, sytuacja nie jest wcale dobra. Zmusza to dowództwo Task Force 1 do podjęcia prewencyjnego ataku na nieprzyjaciela i zaangażowania go w walkę zanim będzie on w stanie dopaść transportowce.


HMCS Ottawa

Dowództwo Task Force 1 wysyła przodem kanadyjską fregatę Ottawa, aby dołączyła do transportowców i choć w niewielkim stopniu zwiększyła ich eskortę. Reszta grupy bierze kurs na północ i przecina drogę radzieckiego zespołu, wysyłając wiadomość z żądaniem zmiany kursu przez okręty radzieckie. Wobec braku odpowiedzi, okręty NATO otwierają ogień.


Wystrzelenie pocisku Harpoon

Luce i Active biorą na cel Ottuka. Wystrzelone pociski Harpoon mkną ku radzieckiemu niszczycielowi rakietowemu (siła ostrzału: 16, – 3(modyfikator obrony), rzut 7-3=4, w kolumnie 15-20 daje 3, uszkodzenie) i jeden z nich trafia, uszkadzając radziecki niszczyciel. Molders i Piet Hein strzelają natomiast do Frunzego (siła ostrzału: 15, -4(modyfikator obrony), rzut 4-4=0, w tabelce 15-20 daje 1, pudło), jednak obrona ciężkiego krążownika zdaje egzamin, zapewniając mu bezpieczeństwo. Po zakończeniu ostrzału, jednostki NATO wykonują natychmiastowy odskok ku wybrzeżu Norwegii.


HMS Active

Rosjanie, w pierwszej chwili zaskoczeni tak zdecydowaną postawą przeciwnika, analizują swoje położenie na nowo. Uszkodzony Ottuk jest spowolniony i narażony na zatopienie w wyniku dalszych trafień. Niemniej, cel, jakim są amerykańskie transportowce, jest blisko i w zasięgu rakiet Fruznego. Dlatego, nie zmieniając kursu, Rosjanie płyną dalej ku południowemu wschodowi, osiągając tę samą wysokość, co zespół NATO. Ottuk postanawia spróbować zemsty i wystrzeliwuje pociski rakietowe w stronę HMS Active (siła ostrzału: 8, -3 (modyfikator obrony), rzut 7-3=4, w tabelce 6-8 daje 2, zatopienie). Trafienie jest celne i śmiertelnie ugodzona bezpośrednim uderzeniem rakiety fregata jej królewskiej mości idzie na dno. Tymczasem Fruzne bierze na cel Iwo Jimę (siła ostrzału: 14, -3 (modyfikator obrony), rzut 7-3=4 w tabelce 9-14 daje 2, pudło), jednak obrona zespołu okazuje się skuteczna i pociski szczęśliwie dla Amerykanów omijają cel.



Tura3 (Noc)
Lokalne rozpoznanie: Zespół NATO przykryty jest żetonem lokalnego rozpoznania
Rzut na określenie pierwszego gracza: 5 (Układ Warszawski porusza się pierwszy)
W związku z zatopieniem Active, Task Force 1 zostaje zmienione na Task Group 1

Uszkodzenie Ottuka skomplikowało sytuację radzieckiego zespołu – uszkodzony niszczyciel rozwija o połowę mniejszą prędkość i szanse aby bezpiecznie dotarł do Murmańska wydatnie zmalały. Tym samym spowalnia on towarzyszącego mu Frunzego. O ile utrata niszczyciela byłaby jeszcze dla Rosjan do przyjęcia, tak zatopienie ciężkiego krążownika byłoby znacznie bardziej bolesne. W związku z tym zapada decyzja o przeprowadzeniu jeszcze jednego ataku na Amerykanów (z nadzieją na zatopienie dwóch, a co najmniej jednego okrętu), a następnie o możliwie jak najszybszym rejsie ku Murmańskowi, przy czym Fruzne dostaje zgodę na odłączenie się i samodzielny rejs, gdyby sytuacja go do tego zmuszała.


USS Iwo Jima

Póki co, radziecki zespół zbliża się do Szybkiej Grupy Amfibijnej i otwiera do jej okrętów ogień. Celem dla rakiet Ottuka jest Austin (siła ostrzału: 8, -3 (modyfikator obrony), rzut 2-3=-1 w tabeli 6-8 daje pudło), jednak uszkodzony niszczyciel nie jest w stanie trafić transportowca. Frunze bierze natomiast na cel Ogdena (siła ostrzału: 14, -0 (modyfikator obrony), rzut 8-0= 8 w tabeli 9-14 daje 4, zatopienie). Pociski Granit rozrywają Ogdena na kawałki. Po tym ataku Rosjanie biorą kurs na wschód, oddalając się na maksymalnych obrotach.



USS Ogden

Mimo zatopienia Ogdena, dwie pozostałe jednostki Szybkiej Grupy Amfibijnej bezpiecznie kryją się wśród fiordów i docierają do Tromso. Ich eskorta, amerykańska fregata Hawes i kanadyjska fregata Ottawa przeprowadzają natomiast atak na Ottuka, który powoli, acz nieuchronnie pozostaje w tyle za Frunze (siła ostrzału: 8, -2 (modyfikator obrony), rzut 6-2=4 w tabeli 6-8 daje 2, trafienie). Kolejne dwie rakiety uderzają w uszkodzony niszczyciel, przy czym pierwsze trafienie rozbija nadbudówki, a drugie odrywa dziób okrętu. Ottuk zatrzymuje się i szybko nabiera wody, jedynie część ocalałej załogi ratuje Frunze, który nie może poświęcić wiele czasu na akcję ratunkową, a zapadający zmierzch dodatkowo utrudnia tu działania.


Rezultaty trafienia pociskiem Harpoon

Tymczasem na miejsce nadciągają główne siły NATO. Dwa niszczyciele i fregata to grupa, której nawet taki silnie uzbrojony okręt jak Frunze lekceważyć nie może, zwłaszcza, że pozostał już sam. Mimo panujących ciemności nocy, elektroniczne oczy radarów nie gubią dużego celu, jakim jest ciężki krążownik rakietowy i wkrótce okręty NATO otwierają ogień z rakiet Harpoon (siła ostrzału: 24, -3 (modyfikator obrony), rzut 9-3=6 w tabeli 21-27 daje 4 czyli trafienie). Jeden z pocisków dosięga celu, wybijając dziurę w boku okrętu i niszcząc część uzbrojenia. Okręt zalicza przechył i zwalnia.

Z planszy zdejmowane są wszystkie żetony strategicznego rozpoznania i lokalnego rozpoznania



Dzień 2
Tura 4 (AM)
Strategiczne rozpoznanie:
Norweskie P3 namierzają położenie Frunzego.
Radzieckie Tu-16D namierzają położenie grupy fregat NATO
Lokalne rozpoznanie: Zespół niszczycieli NATO jest przykrywany żetonem lokalnego rozpoznania
Rzut na określenie pierwszego gracza: 1 (Układ Warszawski porusza się pierwszy)

Mający przechył na lewą burtę, zredukowaną prędkość oraz zniszczoną część uzbrojenia, Frunze stoi przed niełatwym wyzwaniem, jakim będzie dotarcie do Murmańska z zespołem NATO na ogonie. Dla Amerykanów jest to sprawa prestiżowa, gdyż Kirow, który staranował na morzu Śródziemnym amerykański niszczyciel, jest bliźniaczką jednostką Frunze. Aby jednak dać przeciwnikom do zrozumienia, że nawet ranny wciąż może być groźnym przeciwnikiem, ciężki radziecki krążownik rakietowy bierze na cel fregatę USS Hawes (siła ostrzału 9, -5 (modyfikator obrony), rzut 4-5=-1, pudło). Jednak pospiech i wadliwie działający sprzęt sprawiają, że amerykańska fregata wychodzi z tego cało. Następnie Frunze oddala się wschód całą mocą swoich silników.


Molders

Naturalnie, ścigający nie mają zamiaru pozwolić ujść tak cennej i w dodatku rannej już zwierzynie. Zespół fregat, płynący bliżej norweskiego wybrzeża, nie spuszcza Frunzego nawet na chwilę ze swoich radarowych oczu. Pozwalają sobie nawet na atak (siła ostrzału 8, -3 (modyfikator obrony), rzut 7-3=4 w tabeli 6-8 daje pudło), który co prawda nie zagraża wielkiemu okrętowi ale nie pozwala mu zapomnieć o niebezpieczeństwie. Ale fregaty są tylko nagonką, główną siłą jest zespół składający się z dwóch niszczycieli i dużej fregaty, którego Harpoony wciąż czekają na okazję dokończenia dzieła. Gdy Frunze znajduje się na wysokości półwyspu Nordkapp, niszczyciele przeprowadzają kolejny atak (siła ostrzału 24, -3 (modyfikator obrony), rzut 7-3= 4 w tabeli 21-27 daje trafienie). Uszkodzony Frunze otrzymuje trzy trafienia rakietami Harpoon, które sprawiają, że krążownik w kilka minut idzie na dno. Krążące niedaleko fregaty Hawes i Ottawa wyławiają z lodowatej wody niewielu rozbitków



Koniec

Rezultaty: 3 punkty zwycięstwa (2 za Ogdena, 1 za Active), co oznacza Zdecydowane Zwycięstwo NATO
11 
 Thumb up
1.25
 tip
 Hide
  • [+] Dice rolls
Front Page | Welcome | Contact | Privacy Policy | Terms of Service | Advertise | Support BGG | Feeds RSS
Geekdo, BoardGameGeek, the Geekdo logo, and the BoardGameGeek logo are trademarks of BoardGameGeek, LLC.