Recommend
18 
 Thumb up
 Hide
5 Posts

Popular Front» Forums » Reviews

Subject: An extensive review in Greek language rss

Your Tags: Add tags
Popular Tags: [View All]
Nagato Fujibayashi

Athens
msg tools
badge
Avatar
mbmbmbmbmb


Εισαγωγή
Ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος(1936-1939) αποτέλεσε εκτός από το πρελούδιο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και έναν αγώνα έντονα φορτισμένο ιδεολογικά. Ξεκίνησε όταν ο στρατηγός Φράνκο στασίασε κατά της εκλεγμένης δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας. Αμέσως υπήρξε τεράστια κινητοποίηση ενάντια στην στάση από τους δημοκράτες Ισπανούς η οποία συνοδεύτηκε και από μια κοινωνική επανάσταση που όμοιά της δεν έχει ξαναδεί έκτοτε ο πλανήτης. Μετά από 3 χρόνια μαχών και ακροτήτων και από τις δύο πλευρές(σαν τα μετέπειτα δικά μας ένα πράγμα) οι στασιαστές επικράτησαν και ο Φράνκο κυβέρνησε την χώρα για τις επόμενες δεκαετίες. Αυτόν τον αγώνα προσπαθεί να αναπαραστήσει, με έναν πολύ αφηρημένο τρόπο είναι η αλήθεια, αυτό το πολύ ωραίο παιχνίδι. Όπως όμως θα δούμε στη συνέχεια, η αφαίρεση είναι και η δύναμή του.

Το Popular Front κυκλοφόρησε το 2010 από την Numbskull Games, σχεδιαστές του είναι ο Patrick Stevens και ο γιός του Alexander. Παίζεται από 2 έως 6 παίκτες, ιδανικά με ζυγό αριθμό παικτών, και αντίθετα με άλλα πολεμικά παιχνίδια, παίζει καλύτερα με πολλούς παίκτες. Φυσικά και οι μονοί αριθμοί παικτών είναι εφικτοί, απλά ένας παίκτης θα πρέπει να χειρίζεται 2 φράξιες της παράταξής του.

Περιεχόμενα

Το παιχνίδι το εκδίδει μια μικρή, ανεξάρτητη Αμερικάνικη εταιρεία και αν λάβουμε υπόψη μας αυτό, το επίπεδο της παραγωγής είναι πολύ ικανοποιητικό. Στην δική μου κόπια το ταμπλό(επικολλημένο σε χοντρό χαρτόνι) έχει πιτσικάρει λίγο και δεν στέκεται εντελώς επίπεδο στο τραπέζι αλλά χωρίς αυτό να δημιουργεί κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα- το λύνουμε βάζοντας ένα βαρύ πράγμα όπως πχ ένα τασάκι στο κατάλληλο σημείο. Γενικά πρέπει να είμαι άτυχος γιατί δεν έχω ακούσει κάτι αντίστοιχο από κάποιον άλλο κάτοχο του παιχνιδιού. Οι κάρτες είναι πλαστικές με πολύ γυαλιστερή υφή και αυτό αισθητικά δεν είναι και τόσο ωραίο, είναι όμως πολύ ανθεκτικές, ανακατεύονται δε εύκολα και γρήγορα. Eίναι διακοσμημένες με προπαγανδιστικές αφίσες της εποχής και αυτό δίνει αρκετά στην ατμόσφαιρα. Τα κομμάτια του παιχνιδιού είναι ξύλινα δισκία σε τρείς αποχρώσεις του κόκκινου και του μπλε χρώματος, χωρίς κανένα άλλο διακριτικό πάνω τους και αυτό έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με τα συνήθη πολεμικά παιχνίδια τα οποία χρησιμοποιούν είτε χαρτονένια τυπωμένα κομμάτια είτε αυτοκόλλητα για να διακρίνουν τις διάφορες μονάδες. Τέλος, υπάρχει ένα έγχρωμο οκτασέλιδο βιβλίο οδηγιών μεγέθους Α5. Γενικά, χωρίς να είναι ο,τι καλύτερο έχω δει μέχρι τώρα, το παιχνίδι έχει επίπεδο παραγωγής αρκετά υψηλό(πολύ υψηλό αν συνυπολογίσουμε το ποιός το εκδίδει) και σίγουρα όσον αφορά τα δικά μου γούστα στέκεται σαφώς πάνω από το μέσο χαρτονένιο πολεμικό παιχνίδι.

Δημοκράτες και Εθνικιστές, όλοι στα κουτιά τους


Κανόνες

Οι κανόνες όπως είπαμε καταλαμβάνουν μόλις 8 σελίδες Α5, μαζί με τα παραδείγματα και την σύντομη περιγραφή μερικών γύρων. Υπάρχουν μερικά θέματα με την διατύπωση, όμως είναι σε γενικές γραμμές απλοί, καθαροί και σωστά οργανωμένοι σε κεφάλαια και παραγράφους- ο,τι θέλει να ψάξει κάποιος, το βρίσκει αρκετά εύκολα εκεί που περιμένει πως θα βρίσκεται. Το παιχνίδι μπορεί να το μάθει κανείς πολύ εύκολα και γρήγορα, το ίδιο γρήγορα μπορεί να το μάθει και στους άλλους- καμία σχέση με την εικόνα που έχουμε για τα πολεμικά παιχνίδια με τις παραγράφους, τις υποπαραγράφους, τις εξαιρέσεις κτλ. Οι σχεδιαστές επίσης το υποστηρίζουν με την παρουσία τους στο forum του παιχνιδιού οπότε οποιαδήποτε απορία τυχόν έχει κανείς μπορεί να την διατυπώσει και θα λάβει σύντομα μια έγκυρη απάντηση. ¨Οπως συνήθως βέβαια, οι περισσότερες τέτοιες ερωτήσεις είναι περιττές και αρκεί απλώς μια προσεκτική ανάγνωση του βιβλίου για να ξεπεραστεί το όποιο θέμα προκύψει.

Το βιβλίο των κανόνων- σύντομο, έγχρωμο, καλογραμμένο και με αρκετά παραδείγματα

Το παιχνίδι

Το ταμπλό το παιχνιδιού είναι λιτό και έχει τέσσερις περιοχές ενδιαφέροντος. Κατ’ αρχήν τον χάρτη της Ισπανίας με τις πόλεις, το δίκτυο των δρόμων που τις ενώνουν και τα ποτάμια που παρεμβάλλονται μεταξύ τους. Έξι από τις πόλεις αυτές έχουν διαφορετική σήμανση και είναι τα οικονομικά κέντρα της χώρας- αποτελούν την μία από τις δύο συνθήκες νίκης του παιχνιδιού. Στη συνέχεια, υπάρχει ένας χώρος όπου οι παίκτες τοποθετούν τις κάρτες τις οποίες επενδύουν στον πολιτικό αγώνα, ο δείκτης της σειράς που οι παίκτες(ή, ακριβέστερα, οι φράξιες) θα παίξουν στον κάθε γύρο και ο μακρύς δείκτης του σκοραρίσματος που είναι η άλλη συνθήκη νίκης.

Αφού οι παίκτες διαλέξουν στρατόπεδο, δηλαδή τους Δημοκρατικούς και τους Εθνικιστές(κόκκινο και μπλε χρώμα αντίστοιχα) παίρνουν και τις κατάλληλες στοίβες από κάρτες. Υπάρχουν έξι στοίβες των είκοσι μόνο καρτών οι οποίες ουσιαστικά είναι πανομοιότυπες και διαφέρουν μόνο στην ράχη, όπου υπάρχει το έμβλημα της κάθε μίας από τις έξι συνολικά φράξιες που περιλαμβάνει το παιχνίδι(ιστορικά υπήρχαν περισσότερες) σε ανάλογο χρώμα φόντου, τρείς κόκκινες και τρείς μπλε. Σε παιχνίδι δύο παικτών μπορεί ο κάθε παίκτης πάρει μια στοίβα/φράξια, συνιστάται όμως να πάρουν τουλάχιστον δύο γιατί με μία το παιχνίδι, κατά τα γούστα εμένα και των συμπαικτών μου τουλάχιστον, παραείναι απλό και χάνει σημαντικό ποσοστό από την στρατηγική του. Όταν μιλάμε για μεγαλύτερο αριθμό παικτών, αυτοί πάλι χωρίζονται σε δύο στρατόπεδα και παίζουν συναιτερικά, με την προϋπόθεση οτι κάθε στρατόπεδο έχει τον ίδιο αριθμό από φράξιες και οι παίκτες μπορούν να συννενούνται γενικά πάνω στην στρατηγική που θα ακολουθήσουν χωρίς όμως να μπορούν να ανταλλάξουν πληροφορίες για τις κάρτες που κρατούν στα χέρια τους.

Όταν μοιραστούν και τα ανάλογα δισκάκια(χρησιμοποιούνται πάντα όλα) ξεκινάει το στήσιμο το οποίο αποτελεί ένα παιχνίδι μέσα στο παιχνίδι: τα στρατόπεδα τοποθετούν εναλλάξ από ένα δισκάκι σε μια άδεια πόλη μέχρι όλες οι πόλεις να καταληφθούν από ένα χρώμα. Αυτή είναι και η αρχική συνθήκη του παιχνιδιού, οι περιοχές δηλαδή όπου εκδηλώνεται η στάση των Εθνικιστών και οι αντίστοιχες όπου ξεσπά η επανάσταση. Το που και πως θα τοποθετηθούν αρχικά οι παίκτες είναι, φυσικά πολύ σημαντικό και γιατί επηρρεάζει την αρχική τους τοποθέτηση στον δείκτη του σκορ αλλά κυρίως γιατί ορίζει τα στρατηγικά σημεία στον χάρτη. Φυσικά, ο τρόπος αυτός του στησίματος υπόσχεται μια εντελώς διαφορετική παρτίδα κάθε φορά και δημιουργεί από μόνος του μια γερή σπαζοκεφαλιά(για την ακρίβεια, θυμίζει έντονα το go)- ωστόσο, για τους ενδιαφερόμενους, κάποιο καλόπαιδο έχει δημοσιεύσει και το ιστορικό στήσιμο εδώ στο geek, το οποίο βέβαια ευνοεί κατάτι τους Εθνικιστές:

Το ταμπλό του παιχνιδιού με το ιστορικό στήσιμο

Οι κάρτες, διακοσμημένες με τις υπέροχες αφίσες της εποχής, είναι ουσιαστικά το «αίμα» του παιχνιδιού καθώς τα πάντα γίνονται πληρώνοντας με αυτές -παρόλα αυτά έχουν μια πολύ λιτή δομή: πάνω πάνω είναι το όνομά της κάθε κάρτας, πάνω αριστερά βρίσκεται ένας αριθμός από το 1 έως το 6 ο οποίος είναι η αξία της και κάτω υπάρχει ένα σύντομο κείμενο το οποίο περιγράφει κάποιο πλεονέκτημα που προσφέρει αυτή η κάρτα ανεξάρτητα από την αξία της. Υπάρχουν πολλές κάρτες μάχης αλλά και κάρτες στρατολόγησης και πολιτικής. Σε γενικές γραμμές, σε όλο αυτό το εν πολλοίς αφηρημένο περιβάλλον οι κάρτες δίνουν και όλο το χρώμα και το άρωμα του Ισπανικού εμφυλίου- κάρτες πεζικού, αρμάτων, ηγετων, αεροπορίας, ανταρτών, πυροβολικού για την μάχη αλλά και 5η φάλαγγα, πραξικοπήματα, εκλογές, όλα περιέχονται σε αυτές και δημιουργούν πετυχημένα ένα αρκετά πλούσιο σε γεγονότα σενάριο σε κάθε παρτίδα.

Ένα δείγμα από τις κάρτες του παιχνιδιού, με τις προπαγανδιστικές αφίσες του Εμφυλίου

Σε κάθε στοίβα δίνεται ένα αρχικό χέρι τεσσάρων καρτών και, όπως προείπα, ορίζεται με τυχαίο τρόπο η σειρά με την οποία θα παίξουν οι φράξιες(πάντα ζυγός αριθμός ανεξαρτήτως αριθμού παικτών)δίνοντας στον κάθε γύρο και διαφορετική φυσιογνωμία ανάλογα με τον συνδυασμό που θα προκύψει. Ενώ δεν υπάρχει κάποιος ιστορικός λόγος για αυτό, δίνει μια πολύ συναρπαστική δυναμική στο παιχνίδι και αρκετή αγωνία στην αρχή κάθε γύρου ανάλογα με το χέρι του κάθε παίκτη, επηρρεάζοντας άμεσα το παιχνίδι του χωρίς ποτέ να το ανατρέπει. Φυσικά, μπορεί να ευνοήσει το ένα στρατόπεδο ή το άλλο ειδικά προς το τέλος του παιχνιδιού, αλλά μόνο εάν το άλλο στρατόπεδο το έχει επιτρέψει παίζοντας άσχημα κατά την διάρκεια, η οποία ακόμα και στην σύντομη παραλλαγή δίνει υπέρ αρκετό χρόνο για να διορθωθούν πιθανά λάθη.

Στην σειρά του λοιπόν ο κάθε παίκτης παίρνει κατ’αρχήν δύο κάρτες ανανεώνοντας το χέρι της φράξιας η οποία παίζει και χρησιμοποιεί τις κάρτες του είτε για να στρατολογήσει/κινήσει μονάδες, είτε χρησιμοποιώντας τις για πολιτική δράση τοποθετώντας τις κλειστές στο κατάλληλο πεδίο του ταμπλό, είτε για να δώσει μάχες και όλα αυτά όσες φορές και με όποια σειρά θέλει/μπορεί. Όταν τελειώσει, παίρνει κάρτες σύμφωνα με το αν κατέκτησε πόλεις και πόσες και αμέσως ξεκινά να παίζει η επόμενη φράξια. Όταν παίξουν όλες ελέγχεται το ποιός κέρδισε στο πολιτικό πεδίο(=ποιό στρατόπεδο κατέθεσε κάρτες μεγαλύτερης συνολικής αξίας) και αφού αυτός λάβει τα σχετικά οφέλη σε κάρτες και στον δείκτη του σκορ, ελέγχεται το αν κάποιο στρατόπεδο ικανοποίησε μια τουλάχιστον από τις συνθήκες νίκης του παιχνιδιού και εφόσον κάτι τέτοιο δεν ισχύει, ορίζεται η σειρά με την οποία θα παίξουν οι φράξιες στον νέο γύρο και αυτός ξεκινά. Γενικά το παιχνίδι έχει μια πολύ ομαλή ροή και τα νεκρά, αμιγώς διαδικαστικά διαστήματα μεταξύ των γύρων είναι εξαιρετικά σύντομα.

Αφού λοιπόν εξηγήσαμε τα της δομής του γύρου ας περάσουμε και στα ζουμερά, δηλαδή το πως κερδίζουμε το παιχνίδι. Συνθήκες νίκης όπως είπαμε υπάρχουν δύο: η μία είναι στο τέλος ενός γύρου να έχει στην κατοχή της και τις έξι σημαντικές οικονομικά πόλεις του χάρτη και η άλλη έχει να κάνει με τον δείκτη του σκορ: στα άκρα του τοποθετούνται οικονομικοί δείκτες των δύο στρατοπέδων οι οποίοι κινούνται προς το μέσον σύμφωνα με τις μάχες που κερδίζει το καθένα και στο μέσον ο ουδέτερος πολιτικός δείκτης ο οποίος μετακινείται προς τα άκρα ανάλογα με το πως εκτυλίσσεται η πολιτική διαμάχη. Όταν ο δείκτης ενός στρατοπέδου φτάσει ή περάσει τον οικονομικό αυτό κερδίζει το παιχνίδι και σε περίπτωση που το κάνουν ταυτόχρονα και τα δύο στρατόπεδα υπάρχουν κανόνες που δίνουν την νίκη σε ένα από αυτά. Σημασία λοιπόν έχει, εκτός από το καθεαυτό στρατιωτικό πεδίο κάποιος να μην αμελεί και την πολιτική, όπως ορίζει και η ιστορία της συγκεκριμένης σύγκρουσης.

Ενώ όμως ο πολιτικός δείκτης έχει τον χαρακτήρα διελκυστίνδας, με τα δύο στρατόπεδα να προσπαθούν να τον τραβήξουν το καθένα προς το μέρος του, στον χάρτη διαδραματίζονται τα στρατιωτικά γεγονότα τα οποία κινούν τους οικονομικούς: σε κατάλληλες περιοχές οι παίκτες τοποθετούν επιπλέον δισκία σχηματίζοντας στάκες/στρατούς(με μέγιστο τις 4 μονάδες σε μια δεδομένη πόλη), τους κινούν και τους ρίχνουν στην μάχη της κατάκτησης αντίπαλων πόλεων. Ενώ όμως είναι αυτονόητο οτι το οικονομικό κέρδος της κάθε κατάκτησης είναι πολύ σημαντικό καθότι σημαίνει κίνηση του οικονομικού δείκτη μας προς τον πολιτικό αντίστοιχη με την οικονομική αξία της κατακτημένης πόλης, έχει και δευτερεύουσες συνέπειες στρατηγικές(ενδεχομένως μας δίνει επιπλέον τόπους να στρατολογήσουμε, να προστατεύει μια γειτονική και σημαντική για εμάς πόλη, να ανοίγει τον δρόμο για μια επόμενη επίθεση κ.ο.κ.) και λογιστικές(κάθε κατάκτηση σημαίνει μια επιπλέον κάρτα στο τέλος του γύρου). Εδώ είναι και όλη η ομορφιά του Popular Front: η αρχική χωροταξική κατάσταση είναι αρκετά χαοτική και σε συνδυασμό με την μη κανονική δομή του οδικού δικτύου δημιουργείται μια εξαιρετικά πολύπλοκη συνθήκη όπου ειδικά στην αρχή δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοκάνει με τις λίγες κάρτες που κρατά στο χέρι- αυτή δε η λογιστική στενότητα υπάρχει σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού. Πρέπει λοιπόν να προσέξει κανείς ώστε όλες οι κινήσεις να έχουν κάποιο σκοπό και κάποιο όφελος οικονομικό ή στρατηγικό- να αποκόπτουν, λόγου χάρη, πόλεις του αντιπάλου από την επικοινωνία τους με τις γειτονικές καθώς αυτό δίνει μεγάλο πλεονέκτημα για την μετέπειτα κατάκτησή τους ή να ακυρώνουν την δυνατότητα του αντιπάλου να στρατολογεί σε ένα «ενοχλητικό» σημείο. Ενώ, παρά τις αρχικές προσδοκίες μου, δεν είναι ένα παιχνίδι ελιγμών(ξανά σε αντιστοιχία με την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του πολέμου αυτού, πάντως), σημειώνονται πολύ ενδιαφέρουσες κινήσεις στον χάρτη, οι περιοχές των δύο αντιπάλων στρατοπέδων διαρκώς μεταβάλλονται, σχηματίζονται μέτωπα, θερμές εστίες και πιό ήσυχες και ξεχασμένες περιοχές. Υπάρχουν διακριτά στάδια στην παρτίδα- στην αρχή είναι σύνηθες, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, να γίνονται εκκαθαρίσεις και να σχηματίζονται κάποιες πιό καθαρά Δημοκρατικές ή Εθνικιστικές περιοχές και στην συνέχεια αυτές οδηγούν τους παίκτες να ορίσουν το στρατηγικό τους πλάνο, τους αντικειμενικούς τους σκοπούς και πως θα τους επιτύχουν. Η αγωνία φυσικά κορυφώνεται στο τέλος όπου οι οικονομικοί δείκτες έχουν πλησιάσει προς τον πολιτικό και ανά πάσα στιγμή μπορεί να λήξει το παιχνίδι. Να σημειώσω εδώ οτι η διάρκεια της παρτίδας είναι αρκετά σύντομη- γύρω την μιάμιση ώρα για δύο παίκτες, ανεβαίνοντας κατάτι όσο ο αριθμός τους αυξάνει.

Πολιορκία της Μαδρίτης- Κομμουνιστές την υπερασπίζονται σε συνεργασία με τους Αναρχικούς. Ποιοί θα δεχτούν το χτύπημα?

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μάχη, αφού με μια πολύ απλή δομή ο σχεδιαστής έχει πετύχει να δημιουργήσει ένα αγωνιώδες αποτέλεσμα: εφ’όσον ένας παίκτης έχει έναν στρατό δίπλα σε μια αντίπαλη πόλη, δηλώνει από που προς τα που επιτίθεται παίζοντας κλειστή μια κάρτα μπροστά του. Στη συνέχεια οι παίκτες παίζουν από μια κλειστή κάρτα εναλλάξ έως ότου ένας από τους δύο πάει πάσο. Στην περίπτωση που ο αμυνόμενος πάει πάσο αμέσως, χωρίς δηλαδή να κατεβάσει καμία κάρτα, ο επιτιθέμενος καρπώνεται αμέσως μια έξτρα κάρτα. Σε διαφορετική περίπτωση, παίζοντας κάρτες σχηματίζονται δυο νέα χέρια τα οποία είναι οι «εφεδρείες» του κάθε στρατού για την συγκεκριμένη μάχη. Μετά το πάσο, ο αμυνόμενος ξεκινά ανοίγοντας την πρώτη του κάρτα(«αναπτύσσοντάς» την σύμφωνα με τους όρους του παιχνιδιού) και το πρώτο πράγμα που συμβαίνει μια όταν παιχτεί μια κάρτα είναι να εφαρμοστεί η οδηγία που υπάρχει όπως είπαμε στο κάτω μέρος της, εφόσον μιλάμε για κάρτα μάχης- οι άλλες κάρτες συνεισφέρουν μόνο με την αριθμητική αξία τους. Τα κείμενα μπορούν να προστατεύουν την κάρτα που μόλις παίχτηκε αλλά κυρίως να καταστρέφουν αντίπαλες οι οποίες έχουν παιχτεί ή βρίσκονται στην εφεδρεία και εδώ φυσικά παίζει τεράστιο ρόλο ο χρόνος στον οποίο θα επιλέξει ο κάθε παίκτης να ανοίξει τις κάρτες του και η σειρά με ην οποία θα το κάνει. Μια μικρή κάρτα μπορεί να καταστρέψει μια μεγάλη του αντιπάλου και να δώσει την νίκη. Στο τέλος αθροίζονται οι κάρτες που έχουν απομείνει με τον αριθμό των στρατευμάτων του κάθε παίκτη, ο αμυνόμενος ενδεχομένως προσθέτει και έναν βαθμό αν ο επιτιθέμενος επιτίθεται διασχίζοντας ένα ποτάμι και προκύπτει ο νικητής. Μας έχει τύχει άτομα να κάνουν από αρκετά λεπτά ο καθένας μόνο για να αποφασίσουν ποιά από τις κάρτες που κρατάνε στην εφεδρεία θα ρίξουν πρώτη στη μάχη και ακόμα και για τους συμπαίκτες που παρακολουθούν τη διαδικασία, αν πρόκειται για παιχνίδι με περισσότερους από δύο παίκτες, είναι μια εξαιρετικά αγωνιώδης στιγμή.


Μερικές επιπλέον σκέψεις- τελική εντύπωση


Θεωρώ αυτονόητο πως όλοι καταλαβαίνουν οτι οι ακόλουθες σκέψεις είναι απόλυτα προσωπικές και αντανακλούν την προσωπική μου οπτική των πραγμάτων, οπότε παρακαλώ αντιμετωπίστε τις χαλαρά.

Το πρώτο πράγμα που θεωρώ ενδιαφέρον σε αυτό το παιχνίδι είναι το επίπεδο της αφαίρεσης. Σε αντίθεση με το τυπικό παλιό καλό hex&counter πολεμικό παιχνίδι, το Popular Front δεν έχει διαφορετικές μονάδες να κινούνται στο ταμπλό, δεν έχει τεράστιο βιβλίο κανόνων με αρίθμηση παραγράφων και εξαιρέσεις, δεν έχει τέλος πάντων σχεδόν τίποτα από αυτά που χαρακτηρίζουν την τυπική μορφή των παιχνιδιών αυτών με μοναδική εξαίρεση τον χάρτη. Ακόμα και οι κάρτες όπως είπαμε είναι μόλις 20(με αποτέλεσμα η κάθε στοίβα να γυρνάει δύο και τρείς φορές μέσα στο παιχνίδι) και εξαιρετικά απλές στην δομή τους.

Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι ο σχετικά χαλαρός του δεσμός με το Ιστορικό γεγονός που αναπαριστά. Ο Ισπανικός Εμφύλιος πόλεμος έχει μια εξαιρετικά πολύπλοκη και ενδιαφέρουσα ιστορία, είτε σε επίπεδο στρατιωτικών γεγονότων, είτε πολιτικών γεγονότων(εγχώριων και διεθνών) είτε σε επίπεδο παρατάξεων και προσωπικοτήτων που δημιούργησαν ή πρωταγωνίστησαν στα γεγονότα αυτά. Τίποτα από αυτά δεν θα δει κανείς να προσπαθεί μετά βίας το παιχνίδι να αναπαραστήσει με κάρτες γεγονότων κτλ. Αντίθετα, τα γεγονότα αυτά τα προκαλούν αυτοβούλως οι ίδιοι οι παίκτες εφόσον τους οδηγούν προς αυτά οι συνθήκες νίκης. Η πολιορκία της Μαδρίτης ή του Τολέδο δεν επιβάλλεται από τις κάρτες αλλά, όπως και στον πραγματικό πόλεμο, από την ανάγκη του παίκτη να καρπωθεί τα οφέλη από την κατάκτησή τους και ενώ ιστορικά την έκαναν οι Εθνικιστές, στο Popular Front κάλλιστα μπορούν να την κάνουν οι Δημοκρατικοί και η Καταλωνία αντί να ξεκινήσει ως προπύργιο των Δημοκρατικών μπορεί να είναι Φρανκική ως το κόκκαλο. Ενώ σίγουρα θα ξενίσει τον προσηλωμένο στην Ιστορία παίκτη, είναι ένα απόλυτο συν όσον αφορά το ίδιο το παιχνίδι το οποίο ελεύθερο από την ιστορική αφήγηση, παίρνει όλα αυτά τα στοιχεία που την χαρακτηρίζουν για να δημιουργήσει ένα ελεύθερο και δυναμικό περιβάλλον που δημιουργεί έναν τελείως διαφορετικό πόλεμο κάθε φορά. Και προσωπικά, όσο και να είμαι λάτρης της Ιστορίας, όταν παίζω ένα παιχνίδι προτιμώ την ελευθερία και το πλήθος των δυνατοτήτων από την απόλυτη κατά το δυνατόν προσήλωση στα Ιστορικά γεγονότα(και τους συνακόλουθους περιορισμούς που αναπόφευκτα την συνοδεύουν). Όσοι λοιπόν θα γυρέψουν διαφορετικό παιχνίδι για τους Αναρχικούς και τους Κομμουνιστές, μάλλον θα πρέπει να προτιμήσουν ένα από τα άλλα(πολλά!), πιό ακριβή και πιό πολύπλοκα παιχνίδια που κυκλοφορούν πάνω στο θέμα(κάποια μάλιστα έχουν πολύ καλή φήμη και θέλω και εγώ να δοκιμάσω κάποια από αυτά). Το Popular Front σχεδιάστηκε ώστε, σαν ένα κλασικό αφηρημένο παιχνίδι να είναι φιλικό στον νέο παίκτη, προσφέροντας όμως μεγάλο εύρος επιλογών όσον αφορά την στρατηγική, την τακτική, όλες τέλος πάντων τις παραμέτρους του παιχνιδιού, και το πετυχαίνει απόλυτα.

Ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του παιχνιδιού είναι επίσης το γεγονός οτι ενώ αναπαριστά μια σύρραξη μεταξύ δύο μεγάλων στρατοπέδων εκμεταλλεύεται το οτι τα στρατόπεδα αυτά αποτελούντο από πολλές φράξιες το καθένα ώστε να δημιουργήσει ένα παιχνίδι που παρότι παίζεται πολύ καλά με 2 παίκτες όπως περιέγραψα στην αρχή, δείχνει όλη του την αξία με 4 και 6 παίκτες όπου οι συνεννοήσεις για το ποιός πρέπει να κάνει ποιά κίνηση ενάντια σε ποιόν δίνουν και παίρνουν και γενικά όλη η εμπειρία γίνεται πιό πλούσια λόγω των έξτρα παραμέτρων και υπολογισμών παρότι ο κάθε παίκτης κινεί μικρότερο ποσοστό των δυνάμεων του στρατοπέδου του(θα προτιμούσα εδώ βέβαια να υπάρχει και ένας κίνδυνος να διαρραγεί η ενότητα του Δημοκρατικού στρατοπέδου, βλέπε παρακάτω αλλά δεν μπορεί κανείς να τα έχει όλα). Τα περισσότερα πολεμικά παιχνίδια είναι ένας-εναντίον-ενός οπότε βρίσκω ευχάριστο που υπάρχουν κάποια που έχουν σχεδιαστεί και για περισσότερους. Τα παραπάνω βέβαια είναι και δίκοπο μαχαίρι: η ομοιότητα των καρτών δίνει και στους 6 παίκτες ολόιδιο στυλ παιχνιδιού και είτε Αναρχικός είναι κανείς, είτε Κομμουνιστής είτε Σοσιαλιστής, ένα και το αυτό πράγμα που αφαιρεί ένα σημαντικό στοιχείο καθότι οι φράξιες αυτές έδρασαν διαφορετικά τόσο, ώστε να καταλήξουν μέχρι και σε δική τους εσωτρική σύγκρουση, έναν εμφύλιο μέσα στον εμφύλιο. Σε υπεράσπιση του σχεδιαστή, το να δώσει διαφορετικές δυνάμεις στην κάθε φράξια πιθανά θα διασάλευε σοβαρά την(απόλυτη!) ισορροπία του παιχνιδιού. Είναι πιθανό ωστόσο οτι θα δούμε ένα τέτοιο στοιχείο στο μέλλον καθότι απ'όσο γνωρίζω ετοιμάζεται επέκταση.

Στη συνέχεια, η σχέση των καρτών με τον χάρτη: παρότι όλα εξαρτώνται από το χέρι του παίκτη, το Popular Front δεν είναι απλώς ένα καρτοπαίχνιδο με ταμπλό. Χωρίς να έχουμε στρατό στις κατάλληλες θέσεις, οι κάρτες μας λίγα μπορούν να μας προσφέρουν από μόνες τους. Σε γενικές γραμμές το παιχνίδι παίζεται στον χάρτη και οι κάρτες αποτελούν απλώς την κινητήριο δύναμη πίσω από τις κινήσεις μας. Ο τρόπος χρήσης τους είναι δε αρκετά ελεύθερος ώστε ενώ μπορεί να δυσκολευόμαστε αρκετά πάντα θα βρούμε τρόπο να κάνουμε κάτι ωφέλιμο για την κατάστασή μας ακόμα και αν δεν διαθέτουμε τις κατάλληλες για την περίσταση κάρτες. Περιττό να πω οτι το στοιχείο της μπλόφας είναι πανταχού παρόν και δίνει μια επιπλέον συναρπαστική διάσταση στο παιχνίδι.

Τέλος, το στοιχείο της τύχης. Τύχη το Popular Front έχει αρκετή,αφενός στον ορισμό της σειράς κάθε γύρου και φυσικά, κυρίως, στις κάρτες που έχει ως βασικό μηχανισμό κίνησής του. Παρόλα αυτά, δεν έχουμε νιώσει μέχρι στιγμής σε καμία περίπτωση οτι δεν νικάει ο πιό ικανός αφού αυτά τα στοιχεία είναι δουλμένα με εξαιρετικό τρόπο, με απλές αλλά πολύ λειτουργικές λύσεις. Ο τρόπος σκέψης είναι σκακιστικός και προσωπικά ελάχιστα έχω ασχοληθεί με τις πιθανότητες που υπάρχουν να έχει ο αντίπαλος την τάδε δυνατή κάρτα ή όχι(αν και οι μικρές στοίβες βοηθούν σημαντικά αυτόν που θέλει να σκεφτεί έτσι). Αρκεί να το πάρει κανείς ως δεδομένο και να προγραμματίσει τις κινήσεις του βάσει του χειρότερου σεναρίου. Σε γενικές γραμμές δε, ιδίως όσον αφορά την μάχη, προσωπικά θεωρώ οτι το καλύτερο είναι να είναι απόλυτα ντετερμινιστική και βασισμένη στις κινήσεις των παικτών αλλά εφόσον δεν είναι, με κατάλληλο σχεδιασμό οι κάρτες είναι ασύγκριτα καλύτερος τρόπος επίλυσης από τα ζάρια.

Σαν τελική εντύπωση, νομίζω πως είναι ένα πολύ αξιόλογο ελαφρύ πολεμικό παιχνίδι παρέας, το οποίο σέβεται το θέμα του χωρίς να περιορίζεται από αυτό. Η έμφαση όμως αυτή στις επιλογές και την στρατηγική, σίγουρα θα το κάνει απωθητικό για ανθρώπους οι οποίοι προτιμούν τα Ιστορικά «ακριβή» παιχνίδια «εξομοίωσης». Είναι αντίθετα πιθανό να το λατρέψουν όσοι, παρόλο τον βομβαρδισμό των σύγχρονων παιχνιδιών με θέμα, βρίσκουν ακόμα γοητευτικά παιχνίδια σαν το σκάκι και το go. Όσοι λοιπόν θεωρείτε οτι θα εκτιμήσετε αυτήν την εξαιρετικά λεπτοδουλεμένη ισορροπία μεταξύ τύχης και αιτιότητας, θέματος και αφαίρεσης, απλότητας και στρατηγικόυ βάθούς σε συνδυασμό με την έμφαση στο παιχνίδι με πολλούς αντιπάλους, έχετε εδώ μια πολύ καλή επιλογή.
12 
 Thumb up
 tip
 Hide
  • [+] Dice rolls
Alexander Stevens
United States
California
flag msg tools
badge
Avatar
Google Translate did a surprisingly good job translating this review!
5 
 Thumb up
 tip
 Hide
  • [+] Dice rolls
THE REVENGE OF THE GOLDFISH
Greece
Thessaloniki
flag msg tools
badge
Avatar
mbmbmbmbmb
Μπραβο πολυ καλο review
χαιρομαι που καταφερα να το αποκτησω μεσω ανταλλαγης.
2 
 Thumb up
 tip
 Hide
  • [+] Dice rolls
Nagato Fujibayashi

Athens
msg tools
badge
Avatar
mbmbmbmbmb
Smashblade wrote:
Google Translate did a surprisingly good job translating this review!

......I'm really curious to read that!.....
3 
 Thumb up
 tip
 Hide
  • [+] Dice rolls
Alexander Stevens
United States
California
flag msg tools
badge
Avatar
Introduction

The Spanish Civil War (1936-1939) was apart from the prelude of the 2nd World War and a highly charged ideological struggle. It began when General Franco revolted against the elected Republican government of Spain. Immediately there was a massive mobilization against the attitude of the Spanish democrats, which was accompanied by a social revolution unparalleled has not seen since the planet. After 3 years fighting and atrocities by both sides (like the one beyond our own thing) the rebels prevailed and Franco ruled the country for decades. This game tries to recreate in a very abstract way, the truth is, this very nice game. But as we shall see later, the deduction is its strength. The Popular Front was released in 2010 by Numbskull Games , planners is Patrick Stevens and his son Alexander. Use 2 to 6 players, ideally with an even number of players, and unlike other war games, play better with multiplayer. Of course, odd numbers of players are possible, just a player must handle 2 factions of his party. Contents The game gives a small, independent American company, and if we consider this level of production is very good. In my copy the board (mounted on thick cardboard) has pitsikarei little and does not stand completely flat on the table, but without creating any particular problem-solving in putting a heavy thing as eg an ashtray in the right place. Overall I must be unlucky because I have heard something similar from another owner of the game. The cards are plastic with a shiny texture and this aesthetic is not so nice, but very persistent, and mingle easily and quickly. It is decorated with propaganda posters of the era and gives quite the atmosphere. The game pieces are wooden tablets in three shades of red and blue, with no other identification on them and this is in sharp contrast to the usual war games which use either printed cardboard pieces or stickers to distinguish the different units. Finally, there is an eight-page color instruction booklet A5. Generally, it is not the best of what I've seen so far, the game has a fairly high level of production (very high if we consider the issue of who) and certainly for my own tastes stands clearly above the average cardboard war game.








Democrats and Nationalists, all in their boxes


Rules

are rules as mentioned occupy only 8 pages A5, with examples and a brief description of some rounds. There are some issues with the wording, but is generally simple, clean and well organized into chapters and paragraphs, that he wants to look someone finds it easy enough where you expect that it will be. The game can be learned easily and quickly, so fast you can learn and others-no relation to the image we have of war games with paragraphs, subparagraphs, exceptions, etc. The designers also claim their presence in the forum of the game so any questions may have one can formulate it and will soon receive a valid response. ¨ As usual course, most such questions are superfluous and need only a careful reading of the book to overcome any problems arising.


The book of rules, short, colored, well-written and several examples of

Game

The board game is simple and has four areas of interest. First map of Spain with the cities, the network of roads that unite and rivers in between them. Six of these cities have different markings and economic centers of the country constitute one of the two conditions of winning the game. Then there is a place where players place cards which invest in political struggle, the index of the row players (or, more precisely, the factions) will play in every round and the long index of scoring which is another condition victory. Once players choose Camp, that Republicans and the Nationalists (red and blue respectively) and take the appropriate stacks of cards. There are stacks of twenty-six single cards are virtually identical and differ only in the back, which is the emblem of each of the six factions in total, including the game (historically there were several) at a similar background color, three red and three blue. In two-player game each player can get a stack / faction, but recommended to get at least two because with a game in the taste of me and my teammates at least, too simple and loses a significant percentage of its strategy. When we talk about more players, they once again split into two camps and playing a partner, provided that each camp has the same number of factions and players can synnenountai generally on the strategy to be followed without being able to exchange information cards that hold in their hands. When sharing and similar disks (always used all) starts the setup which is a game within the game: the camps place alternately from one disk to an empty city until all cities are occupied by a color. This is the initial condition of the game, ie areas where there is the attitude of the Nationalists and the corresponding when the revolution broke out. Where and how to put original players are obviously very important because it affects their initial position on the index score, but mainly because it provides strategic locations on the map. Of course, the way it's setup promises a completely different game every time and creates itself a solid puzzle (in fact, strongly reminiscent of the go) - but for those interested, a kalopaido published and historical setting here in geek , which of course favors somewhat the Nationalists:






The game board with the historical setting

cards, decorated with beautiful posters of the era, is essentially the "blood" of the game and everything is paying to them, nevertheless have a very simple structure: on top is the name of each card on the left is a number from 1 to 6 which is the value of and below is a brief text describing an advantage offered by this card regardless of its value. There are many cards and battle cards and recruitment policy. In general, throughout this largely abstract environment gives the cards and all the color and flavor of the Spanish Civil War-cards infantry, tanks, leaders, aviation, rebel artillery for the battle and the fifth column, coups, elections, all contained in these and successfully create a quite rich scenario of events in each batch.


A sample of the cards in the game, with propaganda posters of the Civil

Each stack is given an initial hand of four cards and, as I say, down at random the order in which they will play the factions (always an even number of any number of players) giving in each round and a different character depending on the pattern that emerges. While there is no historical reason for this, gives a very exciting dynamic to the game and enough suspense to the top of each round as the hand of each player epirreazontas play immediately without the ever upsets. Of course, it may encourage one camp or the other especially towards the end of the game, but only if the other camp has allowed the playing badly during which even in the short variant allows for enough time to correct any errors. In turn, therefore each player gets two cards in principle renewing hand of faction, which plays and uses his cards or to enlist / open units or using them for political action by putting the closed to the appropriate area of the dashboard or to give all these battles and many times in any order he wants / can. When finished, get cards according to whether they won and how many cities and immediately starts playing the next faction. When you play all checked on who won in the political field (= what camp lodged cards greater total value) and after he received the benefits on to cards and the index score, check whether a camp satisfy at least one of the conditions of winning the game and if this is incorrect, set the order in which they will play the factions in the new round is started. Overall the game has a very smooth and neutral, purely procedural time between rounds is very short. After we explained the structure of the tour we pass and juicy, that is how we win the game. Conditions of winning as we said there are two: one is at the end of a round is in possession of all six major financial cities in the map and the other has to do with the index score: placed at the ends of economic indicators of both camps who move toward the middle in the battles to win each and the middle the neutral rate politician who moves to the edge depending on how the unfolding political debate. When the index reached a camp or spend the budget that wins the game if you do it while both camps have rules that give the victory to one of them. Meaning we have, apart from the military sphere itself one can not neglect and politics, as defined and the history of this conflict. But while the political index is the nature of tug of war, with both camps trying to pull everyone to the part, the map played military events that drive the economic: in appropriate areas, players put extra tablets forming stacks / armies (with a maximum of 4 units in a given city), to move and throw in the battle of conquering enemy cities . But while it is obvious that the economic profit of each occupation is very important because it implies movement of financial indicator of our political equivalent to the economic value of the conquered city, has a secondary impact strategies (possibly give us more places to recruit, to protect a neighbor and an important city for us to pave the way for a next attack, etc.) and accounting (every win means an extra card at the end of the round). Here is the whole beauty of the Popular Front: the initial spatial situation is quite chaotic and in combination with the abnormal structure of the road created an extremely complex condition where especially at the beginning no one knows what to protokanei the few cards that holds the hand-and this book is tight throughout the game. We therefore need to watch that all movements have a purpose and a benefit financial or strategic, to cut out, for example, cities opponent from communicating with its neighbors as it gives great advantage for the subsequent conquest or cancel opponent's ability to recruit a "disturbing" sign. While, despite my initial expectations, there is a game of maneuver (again to match the special character of this war, though), there are some very interesting moves on the map, areas of the two rival camps is constantly changing, forming fronts, warm hearths and most quiet and forgotten areas. There are distinct stages in the lot-the top is normal, so far at least, are cleansing and formed some more purely Republican or Nationalist areas and then leads the players to define their strategic plan, the objective purpose and how will succeed. The course culminates in agony at the end where the economic indicators are close to the political and anytime can end the game. Let me note here that the course of play is quite short-about a half hour for two players, going up somewhat as the number increases.








Siege of Madrid Communists defend it together with the anarchists. Who will receive the blow;

very interesting battle, since with a very simple structure the designer has managed to create an agonizing result: as long a player has an army next to a rival city, state from which to attacking play enclosed a card in front of him. Then the players play from a closed card alternately until one of them folded. If the defender fold immediately, ie without any download card, the attacker immediately enjoyed by an extra card. Otherwise, playing cards formed two new hands that are "backups" of each army for this battle. After the pass, the defender starts opening the first card ("develops" in accordance with the rules of the game) and the first thing that happens when you play a card is to apply the directive is as we said at the bottom, since talking about card battle-the other cards only contribute to the numerical value. The texts can protect the card just played, but mainly to destroy rivals that have played or are on standby and this course plays a huge role in the years in which each player chooses to open his cards and the order will not do. A small card can destroy a great opponent and give the victory. At the end add up the cards that are left by the number of troops each player, the defender might also adds a degree if the aggressor attacking across a river and a clear winner. We have received people to do several minutes each just to decide which of the cards you hold in reserve will throw first in battle and even teammates who attend the proceedings if it is a game with more than two players are a very anxious time. Some additional thoughts overall impression I granted that everyone understands that the following considerations are entirely personal and reflect my personal view of things, so please treat the loose. The first thing I find interesting in this game is level of abstraction. Unlike the typical good old hex & counter war game, the Popular Front has different units to move the board, not a huge book of rules numbered paragraphs and exceptions, it is anyway almost anything that characterize the typical form of these games with the exception of the map. Even the cards as we have said is just 20 (so that each stack turning two and three times in the game) and extremely simple in structure. Result of this is the relatively loose ties to the history which portrays. The Spanish Civil War is an extremely complex and interesting story, or at military events or political events (domestic and international) or at parties and personalities who created and starred in these events. None of this will be seen trying hardly playing cards to represent events, etc. Instead, these events cause them voluntarily the players themselves if they lead them to victory conditions. The siege of Madrid or Toledo, not imposed by the cards but, as in real war, the need for the player to reap the benefits of conquest while historically, the Nationalists did in Popular Front perfectly able to do that Republicans and Catalonia instead of starting as a bastion of democracy can be Frankiki to the bone. While you will definitely host the committed player in history, is an absolute plus for the game itself which is free from the historical narrative, takes all these elements that characterize it to create a free and dynamic environment that creates an entirely different war every time. And personally, as I am fond of history, when playing a game I prefer the freedom and the multitude of possibilities from perfect as possible adherence to historical events (and the restrictions that inevitably accompany it). Those who would seek them different game for Anarchists and Communists, will probably have to choose one from the other (polla!), more accurate and more complex games that circulate on the subject (some even have very good reputation and I too Try some of these.) The Popular Front was designed as a classic abstract game is friendly to new players, but offers a wide range of options for strategy, tactics, anyway all the parameters of the game, and succeeds perfectly. An interesting feature of the game is also the fact that while representing a conflict between two major camps operated by the camps that they consisted of several factions, each to create a game despite playing very well with 2 players as outlined in the beginning, showing all his value to 4 and 6 gamers where understandings about who should do what motion against whom give and take, and generally the whole experience becomes richer because of the extra parameters and calculations even though each player takes a smaller percentage of the forces of the camp (I'd rather here of course there is a risk to break the unity of the Democratic camp, see below but you can not have everything). Most war games are one-against-one when I find it gratifying that there are some that are designed for more. The above course is double-edged sword: the similarity of the card gives players the 6 exact same style of game and either one is an Anarchist or Communist or Socialist, one and the same thing that removes an important element because the factions they acted so different, so to come up in their own esotriki conflict a civil war within the civil war. In defense of the designer, to give different powers to each faction will likely seriously stepping outside (apolyti!) balance of the game. It is likely however that we will see a clue in the future as far as I know is about expansion. Then, the relationship of the cards with the map: although it all depends on the player's hand, the Popular Front is not just a kartopaichnido on board. Without the army we have in the appropriate places, the few cards we can offer us their own. Overall the game is played on the map and cards are just the driving force behind our movements. The way is not free enough and can be hard enough you will always find a way to do something good for our situation even if we do not have the appropriate cards for the occasion. Needless to say that the element of bluffing is ubiquitous and provides an exciting extra dimension to the game. The element of chance. Fate of the Popular Front has enough both to define the range of each round and of course, mainly on the cards is a key mechanism of movement. Nevertheless, we feel so far in any case that does not win the most capable of having these items are doulmena an excellent, simple but very functional solutions. The thinking is chess and I hardly have worked on the chances are your opponent has a particular type of card possible or not (although the small stacks significantly help the person who wants to think so). Just get one for granted and to plan their movements under the worst scenario. Generally not, especially regarding the fight, I personally think that it is best to be completely deterministic and based on the movement of players, but if not, with proper planning, the cards are incomparably better way to solve the dice. As a final impression I think it's a very remarkable lightweight gang war game, which respects the issue without being limited by it. The emphasis however is on the strategic options and will surely make it unattractive for people who prefer the historical "expensive" toys "assimilation". It is instead likely to love those who, despite the bombardment of modern games on, they still find charming games like chess and go. Those who think that you will appreciate this extremely exquisite balance between chance and causality, matter and abstraction, simplicity and strategic depth coupled with the emphasis on the game with multiple opponents, you are a very good choice.
10 
 Thumb up
2.00
 tip
 Hide
  • [+] Dice rolls